Δημοσιεύτηκε Νοέμβριος 10th 2015 στο Φωτογραφία γάμου με 0 Σχόλια /

Ο Γιάννης, η Δώρα και ο μικρός Στέφανος

 

Όλοι οι γάμοι και όλες οι εκδηλώσεις πού έχω φωτογραφίσει κατά καιρούς, έχουν αφήσει στην καρδιά μου ένα βαθύ συναισθηματικό αποτύπωμα και έχουν χαράξει ανεξίτηλα στην μνήμη μου εικόνες μοναδικής και απαράμιλλης ομορφιάς. Όλος αυτός ο πλούτος σπάνια προέρχεται από εντυπωσιακά στολίδια και υπερβολές – τις περισσότερες φορές δημιουργείται από απλούς καθημερινούς ανθρώπους γεμάτους από αυθορμητισμό, αγάπη, καλοσύνη και την διάθεση να ζήσουν το κάθε λεπτό όσο καλύτερα μπορούν.
Αναφέρω όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, καθώς νομίζω ότι ταιριάζουν απόλυτα στην Δώρα και στον Γιάννη, δύο γλυκύτατα νέα παιδιά, που αποφάσισαν να ενώσουν και επίσημα τις ζωές τους ένα όμορφο απόγευμα του Σεπτέμβρη, στην εκκλησία Κοιμήσεως τής Θεοτόκου στην Ραφήνα. Θυμάμαι ακόμη πόση εντύπωση μού είχε κάνει όταν το ζευγάρι επικοινώνησε μαζί μου ένα χρόνο σχεδόν πριν από τον γάμο, δείχνοντας μία προνοητικότητα σπάνια για τα ελληνικά δεδομένα. Την οικογένεια τού Γιάννη την είχα γνωρίσει πριν από δύο χρόνια, όταν είχα την τιμή να φωτογραφίσω τον γάμο του αδελφού του Σπύρου με την αγαπημένη του Βίκυ – τώρα πια νιώθω λίγο κι εγώ σαν μέλος τής οικογένειας, καθώς συναντώ ξανά γνώριμα πρόσωπα και το μυαλό μου κατακλύζουν όμορφες εικόνες από εκείνη την παλιότερη φωτογράφιση.
Αρμονία και αίσθηση του μέτρου – αυτές είναι οι δύο πρώτες φράσεις πού σκέπτομαι για τον γάμο του Γιάννη και της Δώρας και την βάπτιση τού μικρούλη Στέφανου που θα γίνει αμέσως μετά. Η ίδια η εκκλησία τής Κοιμήσεως της Θεοτόκου στέκει διακριτικά μέσα στο καταπράσινο τοπίο. Ο στολισμός στον περίβολο δεν έχει τίποτα το κραυγαλέο και δείχνει καλό γούστο – μικρές ανθοδέσμες αριστερά και δεξιά, μέσα σε γυάλινες ανθοστήλες, ακουμπούν απαλά επάνω σε φίνο ύφασμα και σχηματίζουν ένα μονοπάτι προς την θύρα της εκκλησιάς, όπου υπομονετικά περιμένει ο Γιάννης μαζί με ένα πλήθος φίλων και συγγενών.
Η Δώρα δείχνει υπέροχη όταν κατεβαίνει από το αυτοκίνητο και μέσα σε ένα ολόλευκο και πανέμορφο νυφικό, περπατά τα τελευταία μέτρα που την χωρίζουν από τον αγαπημένο της και την πιο σημαντική στιγμή στην ζωή τους. Τα χειροκροτήματα από τον κόσμο είναι αυθόρμητα, τα γέλια και οι φωνές πλημμυρίζουν τον χώρο, μα όταν η Δώρα αφήνει το χέρι τού πατέρα της και γέρνει στην αγκαλιά τού Γιάννη, η συγκίνηση στα πρόσωπα είναι ολοφάνερη και τα έντονα συναισθήματα δύσκολα μπορούν να κρυφτούν από τον φωτογραφικό φακό πού εργάζεται ακατάπαυστα. Οι βέρες, τα στέφανα, ο χορός τού Ησαΐα, η ένωση δύο ερωτευμένων ανθρώπων μπροστά στα δύσκολα και στα εύκολα μιάς ολόκληρης ζωής – όλα γίνονται όπως πρέπει και το μυστήριο φτάνει στο τέλος του, αλλά ο δρόμος τής αγάπης για τον Γιάννη και την Δώρα μόλις τώρα ξανοίγεται μπροστά τους ολοφώτεινος και ελπιδοφόρος.
Η μέρα όμως δεν έχει τελειώσει ακόμη, καθώς ο μικρός Στέφανος περιμένει την σειρά του με υπομονή. Όλα τα βλέμματα στρέφονται επάνω του, η κολυμβήθρα είναι έτοιμη να δεχθεί τον μικρούλη πού αφήνεται στα χέρια του ιερέα και κοιτάζει απορημένος προς την πλευρά των γονιών του – ακόμη βέβαια είναι νωρίς για να γνωρίζει πως ξεκινά την ζωή του προστατευμένος από δύο υπέροχους ανθρώπους, πού τον αγαπούν απέραντα και τον κοιτούν ευτυχισμένοι την ώρα πού η νονά του τον αγκαλιάζει, ντυμένο μέσα στα κάτασπρα ρουχαλάκια του.
Η νύχτα έχει από ώρα απλώσει τα πέπλα της, όταν νεόνυμφοι και καλεσμένοι φτάνουν στις «Αμαδρυάδες» για την δεξίωση, έναν πολύ όμορφο χώρο εκδηλώσεων, όπου, χωρίς επισημότητες πια, ο Γιάννης και η Δώρα θα αφεθούν στις αγκαλιές των φίλων τους, θα χαλαρώσουν με ένα ποτήρι σαμπάνια και θα σύρουν πρώτοι τον χορό ξεσηκώνοντας και τους υπόλοιπους σε ένα πανηγύρι χαράς και διασκέδασης.
Συναντήθηκα ξανά με την Δώρα και τον Γιάννη λίγες ημέρες μετά από τον γάμο για την nextday φωτογράφιση και πραγματικά το Σούνιο αποδείχθηκε μία εξαιρετική επιλογή. Το ζευγάρι περπατά δίπλα στον ναό του Ποσειδώνα και στο εγκαταλελειμμένο εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου και έτσι όπως τους αντικρύζω ανέμελους και με τον μικρό Στέφανο στην αγκαλιά, σκέφτομαι την αντίθεση πού δημιουργούν με το τοπίο πίσω τους: Από την μία μεριά είναι τα ένδοξα απομεινάρια μιας άλλης εποχής, το παρελθόν πού έχει φύγει οριστικά και από την άλλη δυό νέοι άνθρωποι στο ξεκίνημα στης ζωής τους, που συμβολίζουν το αύριο, την δύναμη της αγάπης και την ελπίδα για ένα μέλλον καλύτερο και περισσότερο ευτυχισμένο.
Γιάννη και Δώρα, οι εικόνες από την υπέροχη οικογένεια που έχετε δημιουργήσει, έχουν πάρει την δική τους μοναδική θέση ανάμεσα στις πιο όμορφες αναμνήσεις μου. Σας ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου που μοιραστήκατε τόσο γενναιόδωρα μαζί μου τα πιο πολύτιμα και τα πιο βαθιά σας συναισθήματα. Εύχομαι να είστε πάντοτε γεροί και ερωτευμένοι και η ζωή να χαρίσει απλόχερα σε σας και στον αγαπημένο σας Στέφανο όλα εκείνα που έχετε ονειρευθεί…

mihahl-1
mihahl-2
mihahl-3
mihahl-4
mihahl-7
mihahl-6
mihahl-9
mihahl-10
mihahl-12
mihahl-13
mihahl-15
mihahl-16
mihahl-14
mihahl-17
mihahl-18
mihahl-20
mihahl-21
mihahl-22
mihahl-24
mihahl-25
mihahl-26
mihahl-27
mihahl-30
mihahl-32
mihahl-33
mihahl-36
mihahl-37
mihahl-40
mihahl-41
mihahl-42
mihahl-43
mihahl-44
mihahl-45
mihahl-46
mihahl-47
mihahl-48
mihahl-49
mihahl-50
mihahl-51
mihahl-53
mihahl-52
mihahl-54

Χώρος Δεξιωσεων: Αμαδρυάδες

about the author: admin